چین سعی می کند تا از یک اقتصاد کهنه در صنایع سنگین به یک اقتصاد جدید کارآمد تغییر یابد. دولت چین درحال بازسازی کامل صنعت فولاد می باشد تا آن را سودآور کند .صنعت فولاد چین بیش از ۵۰ درصد تولید فولاد دنیا را به خود اختصاص داده اما به علت کاهش تقاضای بخش ساختمان سازی با مازاد عرضه و ضرر سنگینی روبروست. دولت چین تلاش می کند تا از یک طرف ظرفیت ها را پایین بیاورد و از طرف دیگر بین عرضه و تقاضا تعادلی بوجود آورد تا قیمتها بیش از این کاهش نیابد.

قرار است تا سال ۲۰۲۰ سطح تولید ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون تن کاهش یابد اما این برنامه بلند پروازانه ای است به علت اینکه با مسایلی در زمینه اشتغال و بازگشت سرمایه روبرو خواهد شد. دولت برنامه داشته است که در سال ۲۰۱۶ حدود ۴۵ میلیون تن از ظرفیت تولید فولاد را کاهش دهد ولی به زحمت تا سقف ۵۰ درصد از این مقدار را به انجام رسانده است.

سود صنعت فولاد در نیمه اول سال ۲۰۱۶ به ۱۲٫۶ میلیارد یوان تقریبا ۱٫۹۴۰ میلیارد دلار رسیده است. اما با این حال نسبت سود در بخش فولاد یک درصد سرمایه گذاری می باشد که در مقایسه با دیگر صنایع بسیار پایین است. با اینکه صنعت فولاد از نرخ پایین بهره و سوبسید انرژی استفاده می کند، از طرف دیگر پایین بودن نرخ سود در ارتباط با نسبت پایین بهره وری می باشد. یک تحلیل دانشگاهی اخیرا نشان می دهد که بیش از ۵۰ درصد صنایع فولاد چین زامبی هستند، نسبت بازدهی هر کارگر بسیار پایین است و در مقایسه با امریکا یا ژاپن به سختی به یک سوم می رسد، بخصوص در کارخانجات دولتی ریخت و پاش در نیروی کار و انرژی بسیار دیده می شود. البته در مورد کارخانجات خصوصی اینچنین نیست بخصوص آنکه آنها امکان نوآوری و تولید کالاهایی با ارزش افزوده بالاتر را دارند.

اخیرا دو کارخانه بسیار بزرگ دولتی بائواستیل و ووهان به دنبال ادغام با یکدیگر رفتند. بائواستیل از نظر بهره وری در انرژی شرکت بسیار موفقی است درحالیکه شرکت ووهان از نظر نیروی کار ساختار کاملا درستی دارد. دولت چین برنامه دارد که تولید فولاد را به دو بخش شمال و جنوب تقسیم کند و کارخانه های این منطقه را در یکدیگر ادغام نماید، البته هیچ تضمینی نیست که ادغام کارخانه ها به بهبود بهره وری کمک کند.

تنها بزرگ شدن کارخانه ها می تواند به کاهش هزینه های آنها کمک نماید اما این در صورتی است که آنها بتوانند بخش تولید و خدمات خود را از اول بازسازی کنند. تولیدکنندگان کوچک و متوسط فولاد هم عملا ناکارآمد هستند و با حداقل بازدهی مشغول به فعالیت می باشند. افزایش قیمت فولاد در اوایل امسال باعث تشویق این کارخانجات شد تا از حداکثر ظرفیت خود استفاده کنند. کاهش تقاضا در بازار داخلی چین با افت قیمت باعث شده تا تولیدکنندگان چینی برای صادرات به بازارهای جهانی رو بیاورند، همین امر باعث رکود در صادرات فولاد شده است.

اخیرا اروپا و امریکا صنعت فولاد چین را به دامپینگ متهم کرده اند ولی این صادرات باعث کاهش حجم موجودیها شده است تاآنجاکه در پایان ماه ژوئن حجم موجودیها ۲۴٫۶۳ درصد کاهش داشت.

 

منبع: پایگاه خبری تحلیلی فولاد (ایفنا)

 

پرینت متن